Alendronat-ratiopharm 70

Data aktualizacji: 11 sierpnia 2012 | Źródło: urpl.gov.pl
Nazwa powszechna Alendronic acid
Podmiot odpowiedzialny
Data publikacji 10 stycznia 2012
Kod ATC M05BA04
Numer pozwolenia 12023
Postać farmaceutyczna tabletki
Moc 70 mg
/**/ CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO1.NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGOAlendronat-ratiopharm 70, 70 mg, tabletki 2.SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY
Każda tabletka zawiera 70 mg kwasu alendronowego (Acidum alendronicum) (w postaci sodu
alendronianu trójwodnego).
Substancje pomocnicze: 136 mg laktozy
Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.
3.POSTAĆ FARMACEUTYCZNA
Tabletka
Tabletki barwy białej lub prawie białej, owalne, z nadrukiem "AN 70" na jednej stronie i logo firmy
Arrow na drugiej stronie.
4.SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE 4.1Wskazania do stosowania
Leczenie osteoporozy u kobiet po menopauzie. Alendronat-ratiopharm 70 zmniejsza ryzyko
występowania złamań kręgów i szyjki kości udowej.
4.2Dawkowanie i sposób podawania
Do stosowania doustnego.
Zalecana dawka to jedna 70 mg tabletka raz na tydzień.
Nie ustalono optymalnego czasu trwania leczenia bisfosfonianami. Należy okresowo oceniać
konieczność dalszego leczenia u każdego pacjenta indywidualnie w oparciu o korzyści i potencjalne
ryzyko związane ze stosowaniem Alendronatu-ratiopharm 70, zwłaszcza po upływie co najmniej 5 lat
terapii.
W celu uzyskania odpowiedniego wchłaniania alendronianu:
Tabletki Alendronat-ratiopharm 70 należy przyjmować na czczo, zaraz po wstaniu z łóżka rano,
popijając zwykłą wodą, co najmniej 30 minut przed spożyciem pierwszego pożywienia, napoju lub
przyjęciem innych leków. Inne napoje (w tym woda mineralna), pokarm i niektóre leki mogą
prawdopodobnie zmniejszać wchłanianie alendronianu (patrz punkt 4.5 Interakcje z innymi lekami
i inne rodzaje interakcji).
Aby ułatwić przemieszczenie się produktu leczniczego do żołądka i tym samym zmniejszyć ryzyko
podrażnienia przełyku lub działań niepożądanych w obrębie przełyku (patrz punkt 4.4)


Tabletki Alendronat-ratiopharm 70 należy połykać rano, zaraz po wstaniu z łóżka, popijając
pełną szklanką wody (nie mniej niż 200 ml lub 7 uncji płynu).

Tabletki Alendronat-ratiopharm 70 należy połknąć w całości. Tabletek nie należy kruszyć,
żuć, ssać lub przetrzymywać w jamie ustnej z powodu ryzyka wystąpienia owrzodzeń błony śluzowej
jamy ustnej lub gardła.

Pacjenci nie powinni kłaść się do spożycia pierwszego posiłku, który można spożyć, co
najmniej 30 minut po połknięciu tabletki.

Pacjenci nie powinni kłaść się przez 30 minut po przyjęciu tabletek Alendronat-ratiopharm 70.

Tabletki Alendronat-ratiopharm 70 nie należy przyjmować przed położeniem się spać lub
rano, przed wstaniem z łóżka.
Pacjenci powinni przyjmować preparaty wapnia i witaminy D w przypadku nieodpowiedniej diety
(patrz punkt 4.4).
Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku
W badaniach klinicznych nie stwierdzono związanych z wiekiem różnic dotyczących profilu
skuteczności i bezpieczeństwa alendronianu. W związku z tym zmiana dawkowania nie jest konieczna
u pacjentów w podeszłym wieku.
Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek
Zmiana dawkowania nie jest konieczna u pacjentów, u których wskaźnik przesączania kłębuszkowego
(ang. GFR) jest większy niż 35 ml/min. Alendronian nie jest zalecany u pacjentów z ciężkimi
zaburzeniami czynności nerek, u których wartość GFR jest mniejsza niż 35 ml/min ze względu na
brak odpowiednich badań klinicznych.
Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby
Zmiana dawkowania nie jest konieczna.
Populacja pediatryczna
Alendronian sodu nie jest zalecany do stosowania u dzieci poniżej 18 lat ze względu na
niewystarczające dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności stosowania w leczeniu osteoporozy u
dzieci (patrz także punkt 5.1).
Nie ma danych klinicznych dotyczących stosowania Alendronat-ratiopharm 70 w leczeniu
osteoporozy wywołanej glikokortykosteroidami.
4.3Przeciwwskazania

Choroby przełyku i (lub) inne patologie opóźniające proces opróżniania przełyku, takie jak
zwężenie lub achalazja.

Niemożność utrzymania pozycji stojącej lub siedzącej, przez co najmniej 30 minut.

Nadwrażliwość na alendronian, inne bisfosfoniany lub którykolwiek ze składników produktu
leczniczego.

Hipokalcemia.
Patrz również punkt 4.4.
4.4Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania
Alendronian może powodować miejscowe podrażnienie błony śluzowej górnego odcinka przewodu
pokarmowego. Z powodu ryzyka zaostrzenia choroby podstawowej należy zachować ostrożność
podczas stosowania alendronianu u pacjentów z czynnymi schorzeniami górnego odcinka przewodu
pokarmowego, takimi jak trudności w połykaniu, choroby przełyku, zapalenie błony śluzowej żołądka
lub dwunastnicy, choroba wrzodowa, bądź w przypadku niedawno przebytych (w ciągu ostatniego
roku) ciężkich chorób przewodu pokarmowego, takich jak owrzodzenie żołądka, czynne krwawienie
lub zabieg chirurgiczny w obrębie górnego odcinka przewodu pokarmowego z wyjątkiem plastyki
wpustu żołądka (patrz punkt 4.3). U pacjentów, u których stwierdzono przełyk Barretta lekarz
powinien rozważyć korzyści i możliwe ryzyko z zastosowania alendronianiu na podstawie
indywidualnej oceny pacjenta.
Działania niepożądane w obrębie przełyku (w niektórych przypadkach ciężkie i wymagające leczenia
szpitalnego) takie jak: zapalenie, owrzodzenia lub nadżerki, w rzadkich przypadkach prowadzące do
zwężenia przełyku, obserwowano u pacjentów stosujących alendronian. Lekarz dlatego powinien
obserwować, czy występują u pacjenta jakiekolwiek objawy (przedmiotowe i podmiotowe), które
mogą świadczyć o wystąpieniu działań niepożądanych w obrębie przełyku. Należy pouczyć pacjenta o
konieczności przerwania leczenia alendronianem i skontaktowania się z lekarzem w przypadku
wystąpienia objawów podrażnienia przełyku, takich jak trudności lub ból podczas połykania, ból
zamostkowy lub pojawienie się lub nasilenie zgagi.
Ryzyko wystąpienia ciężkich działań niepożądanych dotyczących przełyku wydaje się większe u
pacjentów, którzy nie stosują alendronianu w sposób prawidłowy i (lub) kontynuują leczenie
alendronianem pomimo wystąpienia objawów podrażnienia przełyku. Jest bardzo ważne, aby pacjent
otrzymał wszystkie zalecenia dotyczące stosowania produktu leczniczego i aby były one dla niego
całkowicie zrozumiałe (patrz punkt 4.2). Pacjenci powinni być poinformowani, że ryzyko wystąpienia
zaburzeń przełyku może zwiększać się, jeżeli nie będą stosowali się do podanych zaleceń.
Oprócz tego, że nie obserwowano zwiększenia ryzyka wystąpienia działań niepożądanych podczas
szeroko zakrojonych badań klinicznych, po wprowadzeniu alendronianu do sprzedaży donoszono o
rzadkich przypadkach owrzodzeń żołądka i (lub) dwunastnicy, czasami ciężkich i przebiegających z
powikłaniami. Nie można wykluczyć związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy stosowaniem
alendronianu i wystąpieniem wymienionych działań niepożądanych (patrz punkt 4.8).
Jeżeli pacjenci zapomną przyjąć dawkę produktu leczniczego Alendronat-ratiopharm 70, należy ich
pouczyć, żeby przyjęli tabletkę następnego dnia, rano. Pacjentom nie wolno przyjmować dwóch
tabletek tego samego dnia, lecz powinni powrócić do przyjmowania 1 tabletki raz na tydzień, tak jak
w oryginalnym schemacie dawkowania, w wybranym przez nich dniu.
Alendronian nie jest zalecany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek, jeżeli wartość
GFR jest mniejsza niż 35 ml/min (patrz punkt 4.2).
Należy rozważyć inne przyczyny osteoporozy poza niedoborem estrogenów i starzeniem.
Hipokalcemię należy wyrównać przed rozpoczęciem leczenia alendronianem (patrz punkt 4.3). Inne
zaburzenia gospodarki mineralnej (takie jak niedobór witaminy D, niedoczynność przytarczyc)
powinny być skutecznie leczone przed rozpoczęciem stosowania alendronianu. U tych pacjentów,
stężenie wapnia w surowicy krwi i objawy hipokalcemii należy ściśle monitorować podczas leczenia
alendronianem.
W związku z pozytywnym działaniem klinicznym alendronianu, jak zwiększenie mineralizacji kości,
może wystąpić zmniejszenie stężenia wapnia i fosforanów w surowicy w szczególności u pacjentów
stosujących glikokortykosteroidy u których może być zmniejszone wchłanianie wapnia. Występuje
ono zazwyczaj o niewielkim nasileniu i przebiega bezobjawowo. Jednakże, w rzadkich przypadkach
donoszono o wystąpieniu objawowej hipokalcemii, bardzo rzadko o ciężkim przebiegu i często
obserwowaną u pacjentów z czynnikami predysponującymi (jak na przykład: niedoczynność
przytarczyc, niedobór witaminy D, zaburzenia wchłaniania wapnia). Dlatego szczególnie ważne jest
upewnienie się, że pacjenci stosujący glikokortykosteroidy przyjmują odpowiednią ilość wapnia i
witaminy D.
U pacjentów z rakiem leczonych według schematów obejmujących przede wszystkim dożylnie
podawane bisfosfoniany obserwowano przypadki martwicy kości szczęki, wiąże się to zwykle z
ekstrakcjami zębów i (lub) miejscowymi zakażeniami (w tym z zapaleniem szpiku). U wielu spośród
tych pacjentów stosowano również chemioterapię i kortykosteroidy. Notowano także przypadki
martwicy kości szczęki u pacjentów z osteoporozą leczonych doustnymi bisfosfonianami. U
pacjentów ze współistniejącymi czynnikami ryzyka (takimi jak rak, chemioterapia, radioterapia,
kortykosteroidy, niewłaściwa higiena jamy ustnej, choroba przyzębia, palenie) należy przed
rozpoczęciem leczenia bisfosfonianami rozważyć przeprowadzenie badania stomatologicznego i
wykonanie odpowiednich zabiegów stomatologicznych, mających charakter zapobiegawczy.
Jeżeli to jest możliwe, u tych pacjentów w czasie leczenia należy unikać inwazyjnych zabiegów
stomatologicznych. U pacjentów, u których w czasie leczenia bisfosfonianami rozwinie się martwica
kości szczęki, zabiegi stomatologiczne mogą zaostrzyć przebieg choroby. Nie ma wystarczających
danych, by ocenić, czy odstawienie bisfosfonianów u pacjentów wymagających zabiegów
stomatologicznych zmniejsza ryzyko martwicy kości szczęki.
Lekarz prowadzący powinien dokonać oceny klinicznej, aby określić plan postępowania z każdym
pacjentem w oparciu o indywidualną ocenę stosunku korzyści do ryzyka.
U pacjentów przyjmujących bisfosfoniany odnotowano bóle kości, stawów i (lub) mięśni.
Po wprowadzeniu bisfosfonianów do obrotu rzadko objawy te były ciężkie i (lub) powodowały
niezdolność do poruszania (patrz punkt 4.8). Czas wystąpienia tych objawów był różny, od jednego
dnia do kilku miesięcy po rozpoczęciu leczenia. U wielu pacjentów objawy te przemijały
po zaprzestaniu leczenia. W podgrupie pacjentów następował nawrót objawów po ponownym podaniu
tego samego produktu leczniczego lub po zastosowaniu innego bisfosfonianu.
Punkt 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania
Nietypowe złamania kości udowej
Zgłaszano przypadki nietypowych złamań podkrętarzowych i trzonu kości udowej u osób stosujących
bisfosfoniany, głównie u pacjentów długotrwale leczonych z powodu osteoporozy. Te poprzeczne lub
krótkie skośne złamania mogą pojawić się w dowolnym miejscu wzdłuż całej kości udowej - od
miejsca zlokalizowanego tuż pod krętarzem mniejszym aż do okolicy nadkłykciowej. Do tego typu
złamań dochodzi po minimalnym urazie lub bez urazu, a niektórzy pacjenci odczuwają ból uda lub ból
w pachwinie. W badaniach obrazowych często na kilka tygodni lub miesięcy przed całkowitym
złamaniem kości udowej widoczne są cechy złamań z przeciążenia. Złamania często występują
obustronnie, dlatego u leczonych bisfosfonianami pacjentów, u których stwierdzono złamanie trzonu
kości udowej, należy zbadać kość udową w drugiej kończynie. Zgłaszano również słabe gojenie się
tych złamań. Na podstawie indywidualnej oceny stosunku korzyści do ryzyka u pacjentów, u których
podejrzewa się nietypowe złamanie kości udowej, należy rozważyć odstawienie bisfosfonianów do
czasu przeprowadzenia oceny.
Należy zalecić pacjentom, żeby zgłaszali pojawienie się jakiegokolwiek bólu w obrębie uda, biodra
lub pachwiny występującego w trakcie leczenia bisfosfonianami, a każdy pacjent zgłaszający się z
takimi objawami powinien być zbadany pod względem obecności niecałkowitego złamania kości
udowej.
Produkt leczniczy Alendronat-ratiopharm 70 zawiera laktozę. Pacjenci z rzadką dziedziczną
nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lapp), zespołem złego wchłaniania glukozy-
galaktozy nie powinni stosować tego produktu leczniczego.
4. Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji
Stosowany jednocześnie z alendronianem pokarm lub napoje (w tym woda mineralna), preparaty
wapnia, leki zobojętniające kwas żołądkowy oraz niektóre preparaty doustne prawdopodobnie mogą
zaburzać wchłanianie alendronianiu. Dlatego pacjenci muszą odczekać, co najmniej 30 minut po
przyjęciu alendronianu, zanim zastosują jakikolwiek inny preparat doustny (patrz punkt 4.2).
Innych interakcji lekowych o istotnym znaczeniu klinicznym nie spodziewa się. Pewna liczba
pacjentek w badaniach klinicznych stosowała estrogen (podawany dopochwowo, przezskórnie lub
doustnie) równocześnie z alendronianem. Żadnych działań niepożądanych nie odnotowano w takim
leczeniu skojarzonym.
Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania alendronianu i niesteroidowych
leków przeciwzapalnych (NLPZ) które mogą powodować zaburzenia żołądka i jelit.
Nie przeprowadzono specyficznych badań dotyczących interakcji z alendronianem, jednak
alendronian był stosowany w badaniach klinicznych jednocześnie z wieloma innymi, często
przepisywanymi preparatami, z którymi nie stwierdzono występowania klinicznie niekorzystnych
interakcji.
4. Ciąża i laktacja
Stosowanie podczas ciąży
Nie należy stosować alendronianu podczas ciąży. Są niewystarczające dane dotyczące stosowania
alendronianu u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego wpływu w
odniesieniu do ciąży, rozwoju zarodka lub płodu oraz rozwoju poporodowego. Alendronian podany
ciężarnym samicom szczura powodował związane z hipokalcemią zaburzenia przebiegu porodu (patrz
punkt 5.3).
Stosowanie w okresie karmienia piersią
Nie wiadomo, czy alendronian przenika do mleka kobiet karmiących piersią. Z uwagi na wskazania,
alendronianu nie należy stosować u kobiet w okresie karmienia piersią.
4. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania maszyn
Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu produktu na zdolność prowadzenia pojazdów
i obsługiwania maszyn.
Jednakże u niektórych pacjentów zaobserwowano indywidualne niekorzystne reakcje po zastosowaniu
alendronianu, które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn (patrz
punkt 4.8).
4.8Działania niepożądane
W rocznym badaniu przeprowadzonym u kobiet po menopauzie i z osteoporozą, całościowy profil
bezpieczeństwa dla alendronianu w postaci tabletek do stosowania raz w tygodniu (n=519) i
alendronianu 10 mg do stosowania raz na dobę (n=370) był zbliżony.
W dwóch trzyletnich badaniach o prawie identycznym schemacie, przeprowadzonych u kobiet po
menopauzie (alendronian 10 mg: n=196; placebo: n=397), całościowy profil bezpieczeństwa dla
alendronianu w postaci 10 mg raz na dobę był zbliżony do placebo.
Działania niepożądane, opisywane przez badaczy jako możliwe, prawdopodobne lub na pewno
związane ze stosowaniem produktu leczniczego, przedstawione zostały poniżej, jeżeli występowały u
≥ 1% leczonych w którejkolwiek z grup w rocznym badaniu, lub u ≥ 1% pacjentów leczonych
alendronianem w dawce 10 mg raz na dobę i z większą częstością niż u pacjentów otrzymujących
placebo w badaniach trzyletnich.
Badanie roczne
Badania trzyletnie
Alendronian raz Alendronian 10 Alendronian 10 Placebo
na tydzień

mg
mg
(n=397)
(n=519)
raz na dobę
raz na dobę
%
%
(n=370)
(n=196)
%
%
Zaburzenia żołądka i jelit
Bóle brzucha
3, 3, 6, 4, Niestrawność
2, 2, 3, 3, Zarzucanie kwaśnej treści do 1, 2, 2, 4, przełyku
Nudności
1, 2, 3, 4, Wzdęcie
1, 1, 1, 0, Zaparcia
0, 1, 3, 1, Biegunka
0, 0, 3, 1, Trudności w połykaniu
0, 0, 1, 0, Oddawanie gazów
0, 1, 2, 0, Zapalenie błony śluzowej
0, 1, 0, 1, żołądka
Choroba wrzodowa żołądka
0, 1, 0, 0, Owrzodzenie przełyku
0, 0, 1, 0, Zaburzenia mięśniowo-
szkieletowe
Bóle mięśniowo-szkieletowe 2, 3, 4, 2, (kości, mięśni lub stawów)
Kurcze mięśni
0, 1, 0, 1, Zaburzenia neurologiczne
Bóle głowy
0, 0, 2, 1, Następujące działania niepożądane były również opisywane w badaniach klinicznych i (lub) po
wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu:
Bardzo często:
≥ 1/10;
Często:
≥ 1/100 do < 1/10;
Niezbyt często:
≥ 1/1000 do < 1/100;
Rzadko:
≥ 1/10 000 do < 1/1000;
Bardzo rzadko:
< 1/10 000;
Nie nieznana: (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych)>.
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
Rzadko: Objawowa hipokalcemia, zazwyczaj przy obecności schorzeń, które jej sprzyjają (patrz punkt
4.4).
Zaburzenia układu nerwowego
Często: Ból głowy.
Częstość nieznana: Zawroty głowy, zaburzony smak.
Zaburzenia oka
Rzadko: zapalenie błony naczyniowej, zapalenie twardówki, zapalenie nadtwardówki.
Zaburzenia ucha i błędnika
Częstość nieznana: zawroty głowy pochodzenia błędnikowego.
Zaburzenia żołąda i jelit
Często: ból brzucha, niestrawność, zaparcia, biegunka, wiatry, owrzodzenie przełyku*, zaburzenia
połykania*, wzdęcia, zarzucanie kwasu żołądkowego.
Niezbyt często: nudności, wymioty, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie przełyku*, nadżerki
przełyku*, smoliste stolce.
Rzadko: zwężenie przełyku*, owrzodzenie błony śluzowej jamy ustnej i przełyku*, w górnym odcinku
układu pokarmowego perforacje, owrzodzenia i krwawienie (patrz punkt 4.4)
*Patrz punkt 4.2 i 4.4.
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Niezbyt często: wysypka, świąd, rumień, łysienie.
Rzadko: wysypka i nadwrażliwość na światło.
Bardzo rzadko: pojedyncze przypadki poważnych reakcji skórnych, w tym zespół Stevensa-Johnsona i
toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka.
Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej
Często: ból kości, mięśni lub stawów.
Rzadko: ostry ból kości, mięśni lub stawów (patrz punkt 4.4).
U osób leczonych bisfosfonianami zgłaszano przypadki martwicy kości szczęki. Większość zgłoszeń
dotyczy pacjentek chorych na nowotwór, lecz zgłaszano również przypadki pacjentek z osteoporozą.
Martwica kości szczęki występuje na ogół po ekstrakcji zęba i (lub) miejscowym zakażeniu (w tym
zapaleniu szpiku kostnego). Inne czynniki ryzyka to rak, chemioterapia, radioterapia, stosowanie
kortykosteroidów, niewystarczająca higiena jamy ustnej i palenie tytoniu (patrz punkt 4.4).
W okresie po wprowadzeniu produktu do obrotu zgłaszano następujące działania (rzadko):
nietypowe złamania podkrętarzowe i trzonu kości udowej (działanie niepożądane leków należących do
klasy bisfosfonianów)
Częstość nieznana: obrzęk stawów.
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania
Rzadko: przemijające objawy w reakcji ostrej fazy (ból mięśni, złe samopoczucie i w rzadkich
przypadkach gorączka), zazwyczaj na początku terapii.
Częstość nieznana: Astenia, obrzęk obwodowy.
Badania
W badaniach klinicznych, bezobjawowe, nieznaczne i przemijające obniżenie stężenia
wapnia i fosforanów w surowicy zaobserwowano odpowiednio u ok. 18 i 10 % pacjentów
przyjmujących alendronian 10 mg/dobę wobec odpowiednio 12 i 3 % u tych, którzy przyjmowali
placebo. Występowanie spadku stężenia wapnia w surowicy do <8,0 mg/dl (2,0 mmol/l) i fosforanu do
≤2,0 mg/dl (0,65 mmol/l) była porównywalna w obu grupach.
4.9.Przedawkowanie
Hipokalcemia, hipofosfatemia i działania niepożądane w obrębie przewodu pokarmowego, takie jak:
zaburzenia żołądkowe, zgaga, zapalenie przełyku, zapalenie błony śluzowej żołądka, owrzodzenia
mogą wystąpić po przedawkowaniu doustnym. Brak jest dokładnych danych dotyczących leczenia
przedawkowania alendronianu. Mleko lub leki zobojętniające należy podać w celu związania
alendronianu w przewodzie pokarmowym. Z uwagi na niebezpieczeństwo podrażnienia błony
śluzowej przełyku nie należy wywoływać wymiotów, a pacjent powinien zachować wyprostowaną
pozycję.
5.WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE5.1Właściwości farmakodynamiczne
Grupa farmakoterapeutyczna: Leki stosowane w leczeniu chorób kości, bisfosfoniany.
Kod ATC: M 05 BA 0 Substancja czynna produktu leczniczego Alendronat-ratiopharm 70 tabletki, trójwodny alendronian
sodu, jest bisfosfonianem, który hamuje osteoklastyczną resorpcję kości nie wpływając bezpośrednio
na procesy tworzenia kości. Badania przedkliniczne wykazały, że alendronian wiąże się preferencyjnie
w miejscach resorpcji tkanki kostnej. Aktywność osteoklastów zostaje zahamowana, natomiast
tworzenie i wiązanie się osteoklastów z tkanką kostną pozostaje niezmienione. Tkanka kostna
wytworzona podczas leczenia alendronianem ma prawidłową budowę.
Leczenie osteoporozy pomenopauzalnej
Osteoporozę definiuje się na podstawie gęstości mineralnej kości (ang. BMD) udowej lub
kręgosłupa do 2,5 odchylenia standardowego poniżej wartości średniej dla zdrowej populacji
ludzi młodych, lub przebytego wcześniej złamania po niewielkim urazie, niezależnie od gęstości
mineralnej kości.

Równoważność terapeutyczna alendronianu w postaci tabletek stosowanych raz w tygodniu (n=519) i
alendronianu stosowanego w dawce 10 mg na dobę (n=370) została udowodniona w rocznym badaniu
wieloośrodkowym u kobiet po menopauzie i z osteoporozą. Średnie zwiększenie gęstości mineralnej
kości w stosunku do wartości początkowej BMD w odcinku lędźwiowym kręgosłupa po upływie roku
wynosił 5,1% (95% przedział ufności: 4,8% - 5,4%) w grupie otrzymującej 70 mg produktu
leczniczego raz na tydzień i 5,4% (95% przedział ufności: 5,0% - 5,8%) w grupie otrzymującej 10 mg
alendronianu na dobę. Średnie zwiększenie wartości BMD w grupie otrzymującej 70 mg alendronianu
raz na tydzień oraz w grupie otrzymującej 10 mg alendronianu raz na dobę wynosił odpowiednio 2,3%
i 2,9% w obrębie szyjki kości udowej oraz 2,9% i 3,1% w całej kości biodrowej. W obu leczonych
grupach zwiększenie gęstości kości w innych strukturach kośćca było również podobne.
Wpływ alendronianu na BMD i częstość występowania złamań u kobiet po menopauzie badano
w dwóch wstępnych badaniach skuteczności o jednakowym schemacie (n=994) oraz w badaniu
"Fracture Intervention Trial" (ang. FIT: n=6459).
We wstępnych badaniach skuteczności zwiększenie BMD pod wpływem alendronianu stosowanego w
dawce 10 mg na dobę w stosunku do placebo, po trzech latach, wynosiło 8,8%, 5,9% i 7,8%,
odpowiednio w obrębie kręgosłupa, szyjki kości udowej i krętarzu. Dla całego kośćca BMD również
zwiększyło się w sposób znaczący. U pacjentów leczonych alendronianem, odsetek osób z przebytym,
co najmniej jednym złamaniem kręgów zmniejszył się o 48% (alendronian 3,2% w porównaniu z
placebo 6,2%). Podczas 2-letnich badań stanowiących rozszerzenie tych badań BMD kręgosłupa i
krętarza wykazywało tendencję wzrastającą. Ponadto BMD szyjki kości udowej i całego kośćca
zostało utrzymane.
Badanie FIT składało się z dwóch badań kontrolowanych placebo, w których alendronian stosowany
był raz na dobę (5 mg na dobę przez dwa lata i 10 mg na dobę przez kolejny rok lub dwa lata).

FIT 1: trzyletnie badanie z udziałem 2027 pacjentek z przebytym, co najmniej jednym
złamaniem (kompresyjnym) kręgów przed rozpoczęciem badania. W tym badaniu alendronian
stosowany codziennie zmniejszał częstość występowania ≥ 1 nowych złamań kręgów o 47%
(alendronian 7,9% w porównaniu z placebo 15,0%). Ponadto potwierdzono statystycznie istotne
zmniejszenie częstości występowania złamań szyjki kości udowej (1,1% w stosunku do 2,2%;
zmniejszenie o 51%).

FIT 2: czteroletnie badanie z udziałem 4432 pacjentek z mała masą kostną, ale bez przebytych
złamań w dniu rozpoczęcia badania. W tym badaniu, w wyniku analizy podgrupy u kobiet z
osteoporozą (37% całkowitej populacji spełniającej kryteria definicji osteoporozy podane wyżej)
zaobserwowano znaczącą różnicę częstości występowania złamań szyjki kości udowej (alendronian
1,0% w porównaniu z placebo 2,2%, zmniejszenie o 56%) i ≥ 1 złamań kręgów (2,9% w stosunku do
5,8%, zmniejszenie o 50%).
Populacja pediatryczna
Alendronian sodu był badany na małej grupie pacjentów z wrodzoną łamliwością kości (osteogenesis
imperfecta)
w wieku poniżej 18 lat. Badania są niewystarczające aby można było stosować produkt
leczniczy u dzieci z wrodzoną łamliwością kości.
5.2Właściwości farmakokinetyczne
Wchłanianie
W stosunku do porównawczej dawki podawanej dożylnie, średnia dostępność biologiczna
alendronianu podanego doustnie u kobiet wynosiła 0,64% dla dawek od 5 do 70 mg, podanych po
nocnej przerwie w posiłkach i na dwie godziny przed spożyciem standardowego śniadania.
Dostępność biologiczna zmniejszała się do około 0,46% i 0,39%, gdy alendronian podawano godzinę
lub pół godziny przed standardowym śniadaniem. W badaniach dotyczących leczenia osteoporozy
alendronian był skuteczny, gdy podawano go, co najmniej 30 minut przed spożyciem pierwszego
posiłku lub napoju. Dostępność biologiczna była znikoma niezależnie od tego, czy alendronian był
stosowany podczas, czy w dwie godziny po standardowym śniadaniu. Jednoczesne podanie
alendronianu z kawą lub sokiem pomarańczowym powodowało zmniejszenie jego dostępności
biologicznej o około 60%. U zdrowych osób, prednizolon stosowany doustnie (20 mg trzy razy na
dobę przez pięć dni) nie powodował istotnych klinicznie zmian w dostępności biologicznej
alendronianu po podaniu doustnym (średnie zwiększenie w przedziale od 20% do 44%).
Dystrybucja
Badania u szczurów wykazały, że alendronian podany dożylnie w dawce 1 mg/kg początkowo ulega
dystrybucji do tkanek miękkich, następnie szybko przemieszcza się do kośćca lub zostaje wydalony w
moczu. Średnia objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym, z wyłączeniem kości, wynosi u ludzi co
najmniej 28 litrów. Stężenia produktu leczniczego w osoczu po podaniu doustnych dawek leczniczych
są zbyt małe, aby można je było oznaczyć metodami analitycznymi (< 5 ng/ml). Stopień wiązania z
białkami osocza u ludzi wynosi około 78%.
Metabolizm
Brak dowodów na to, że alendronian jest metabolizowany u zwierząt lub ludzi.
Wydalanie
Po dożylnym podaniu pojedynczej dawki alendronianu znakowanego izotopem węgla 14C, około 50%
izotopu ulegało wydaleniu w moczu w ciągu 72 godzin, a w kale była mała aktywność
promieniotwórcza lub całkowity jej brak. Po dożylnym podaniu pojedynczej dawki 10 mg, klirens
nerkowy alendronianu wynosił 71 ml/min, a klirens ogólnoustrojowy nie był większy niż 200 ml/min.
Stężenie w osoczu zmniejszało się o ponad 95% w ciągu 6 godzin po podaniu dożylnym. Okres
półtrwania u ludzi szacowany jest na ponad dziesięć lat, co wskazuje na długi czas uwalniania
alendronianu z kośćca. Alendronian nie jest wydalany za pośrednictwem układów przenośników
kwasów ani zasad w nerkach szczura i dlatego uważa się, że nie wpływa on na proces wydalania
innych produktów leczniczych zachodzący przy udziale tych układów przenośnikowych u ludzi.
Szczególne grupy pacjentów
Badania przedkliniczne wykazują, że preparat niezwiązany w kościach ulega szybkiemu wydaleniu w
moczu. U zwierząt po długotrwałym stosowaniu dożylnym produktu leczniczego do łącznej dawki 3mg/kg nie stwierdzono wysycenia wychwytu produktu leczniczego przez tkankę kostną. Pomimo
braku wystarczających danych klinicznych, przypuszcza się, że podobnie jak u zwierząt, wydalanie
alendronianu przez nerki może być zmniejszone u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek. Z tego
powodu, może wystąpić zwiększona kumulacja alendronianu w tkance kostnej u pacjentów
z zaburzoną czynnością nerek (patrz punkt 4.2).
5.3Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
W standardowych badaniach toksyczności ogólnej, genotoksyczności i działania rakotwórczego nie
wykazano żadnych szczególnych zagrożeń dla ludzi. Badania u samic szczura wykazały, że
stosowanie alendronianu w okresie ciąży powoduje zaburzenia przebiegu porodu z powodu
hipokalcemi. Badania u szczurów, którym podawano duże dawki produktu leczniczego wykazały
zwiększoną częstość nieprawidłowego tworzenia kości u płodu. Znaczenie tej obserwacji dla ludzi nie
jest znane.
6.DANE FARMACEUTYCZNE6.1Wykaz substancji pomocniczych
Celuloza mikrokrystaliczna
Laktoza jednowodna
Kroskarmeloza sodowa
Magnezu stearynian
6. Niezgodności farmaceutyczne
Nie ma.
6.3Okres ważności
2 lata
6.4Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania
Nie przechowywać w temperaturze powyżej 25ºC. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu
ochrony przed wilgocią.
6.5Rodzaj i zawartość opakowania
Tabletki pakowane są w trójwarstwowe blistry (PVC/PE/PVDC/Aluminium) po 2, 4, 8, 12 i 4tabletek.
Nie wszystkie wielkości opakowań są wprowadzone do sprzedaży.
W Polsce do sprzedaży dopuszczone są opakowania zawierające 4 lub 12 tabletek.
6.6Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego
Bez szczególnych wymagań.
7.PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
ratiopharm GmbH, Graf-Arco-Strasse 3, 89079 Ulm, Niemcy
8.
NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
Pozwolenie nr 1202 1 9.DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU / DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA
11.01.2006 r.
10.DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO
2011-11-1 1